Garantiekennisgeving en check-out: de regels gelden al

Staat de garantiekennisgeving al in de Nederlandse wet?

Ja. Sinds 16 juli 2026, en niet pas vanaf 27 september. Dat is de eerste correctie in dit artikel, en de belangrijkste, want hij verschuift het gesprek van "we hebben nog even" naar "we lopen al twee maanden achter".

De verplichting staat in artikel 6:230m lid 1 onderdeel l BW, in de versie die geldt vanaf 16 juli 2026: "een herinnering aan het bestaan van de wettelijke regeling om een zaak te leveren die beantwoordt aan de overeenkomst en de belangrijkste elementen daarvan, die op een in het oog springende manier wordt verstrekt met behulp van de kennisgeving, bedoeld in artikel 22 bis van de richtlijn". In dezelfde opsomming staat onderdeel v: het GARAN-etiket voor een commerciële garantie van duurzaamheid van de producent.

De tweede correctie gaat over de plek. De garantiekennisgeving hoort niet in je check-out, het GARAN-etiket wel. Dat is precies omgekeerd aan wat de meeste stukken over dit onderwerp schrijven, en het scheelt je verkeerd bouwwerk in je templates. Artikel 6:230v lid 2 BW noemt vijf onderdelen die vlak voor de bestelknop herhaald moeten worden: a, e, o, p en v. Onderdeel l staat daar niet tussen.

Wat dan wel op 27 september 2026 begint: de vormgeving. Uitvoeringsverordening (EU) 2025/1960 legt het ontwerp en de inhoud van beide elementen vast en bepaalt in artikel 3: "Zij is van toepassing met ingang van 27 september 2026." De plicht is er dus al, het voorgeschreven beeldmerk komt straks.

Een voorbehoud hoort er meteen bij en die zetten we liever hier dan in een voetnoot: wij zijn een merkbureau, geen juristen. Wat hieronder staat is wat er letterlijk in de gepubliceerde teksten staat, met de passages erbij zodat je het zelf kunt nalezen. Wat het in jouw situatie betekent, is een vraag voor je eigen juridisch adviseur.

Waarom noemt iedereen 27 september en het Staatsblad 16 juli?

Omdat dat twee verschillende data zijn die allebei kloppen, alleen niet voor hetzelfde. 27 september 2026 komt uit artikel 4 van Richtlijn (EU) 2024/825: lidstaten stellen uiterlijk 27 maart 2026 de bepalingen vast en "passen die bepalingen toe vanaf 27 september 2026". Dat is een uiterste termijn richting de lidstaten. Het is geen verbod om eerder te beginnen, en Nederland is eerder begonnen.

De keten staat volledig in het Staatsblad en is in een kwartier na te lopen. De Implementatiewet richtlijn betere duurzaamheidsinformatie voor consumenten is de wet van 27 mei 2026, gepubliceerd als Stb. 2026, 152. Artikel I daarvan wijzigt Boek 6 BW: onderdeel D vult de zwarte lijst van artikel 6:193g BW aan met de duurzaamheidsclaims, onderdeel G herschrijft onderdeel l van artikel 6:230m lid 1 en voegt onderdeel v toe, en onderdeel H vervangt in artikel 6:230v lid 2 de opsomming "a, e, o en p" door "a, e, o, p en v". Artikel III laat de inwerkingtreding over aan een koninklijk besluit.

Dat besluit is er ook. Het besluit van 9 juli 2026, Stb. 2026, 204, bestaat uit een enig artikel: de wet "treedt in werking met ingang van de dag na de datum van uitgifte van het Staatsblad waarin dit besluit wordt geplaatst". Dat Staatsblad is uitgegeven op 15 juli 2026. De nota van toelichting zegt erbij dat bewust is afgeweken van de vaste verandermomenten "omdat met de Implementatiewet richtlijn betere duurzaamheidsinformatie voor consumenten bindende Europese regelgeving wordt geïmplementeerd".

Drie dingen die je in dat besluit níét vindt en die het verhaal afmaken. Er is geen gedifferentieerde inwerkingtreding, terwijl artikel III die uitdrukkelijk toestond: de hele wet gaat in een keer. Er is geen overgangsrecht; de wet heeft naast artikel I alleen een samenloopbepaling, een inwerkingtredingsbepaling en een citeertitel. En er is geen bepaling die de toepassing uitstelt tot 27 september.

Hier zit dus licht tussen de wettekst en de communicatie eromheen. De Autoriteit Consument en Markt schrijft op haar eigen leidraad over duurzaamheidsclaims: "De nieuwe regels zijn van toepassing vanaf 27 september 2026." Dat is de richtlijndatum, en als samenvatting van het Europese tijdpad is dat verdedigbaar. Maar het is niet de datum waarop de Nederlandse bepalingen zijn gaan gelden. Het punt is niet dat de toezichthouder het mis heeft. Het punt is dat het verschil tussen die twee data geen probleem van de toezichthouder is maar van jou, want de bepalingen in het BW werken ook zonder dat iemand handhaaft: een concurrent, een consument of een stichting kan zich er nu al op beroepen.

Dezelfde reflex zorgt voor een tweede misverstand in dit dossier, en die kun je er gratis bij corrigeren. "De EU heeft de greenwashing-regels ingetrokken" gaat over de Green Claims Directive, een ander instrument: een voorstel over het vooraf onderbouwen van milieuclaims. Dat voorstel staat in het Legislative Observatory van het Europees Parlement nog altijd op de status dat het wacht op het standpunt van de Raad in eerste lezing. Aangekondigd voor intrekking, feitelijk geblokkeerd, formeel nog aanhangig. Op de richtlijn die in dit artikel centraal staat heeft het geen enkel effect, want die is vastgesteld, omgezet en in werking.

Wat staat er nu letterlijk in artikel 6:230v lid 2 BW?

Dit is de bepaling waar het hele stuk om draait, dus hier de tekst zoals hij sinds 16 juli in het geconsolideerde Boek 6 staat:

"Voordat op elektronische wijze een overeenkomst op afstand wordt gesloten waaruit een betalingsverplichting voor de consument voortvloeit, wijst de handelaar de consument op een duidelijke en in het oog springende manier en onmiddellijk voordat de consument zijn bestelling plaatst, op de in artikel 230m lid 1, onderdelen a, e, o, p en v, genoemde informatie."

Tel de onderdelen na in artikel 6:230m lid 1. Onderdeel a zijn de voornaamste kenmerken van de zaken of diensten, e is de totale prijs, o de duur van de overeenkomst en p de minimumduur van de verplichtingen van de consument. Daar is v aan toegevoegd, het etiket. De kennisgeving, onderdeel l, staat er niet. Dat is geen omissie die je welwillend mag aanvullen; het is een opsomming waar de wetgever bewust een onderdeel aan heeft toegevoegd en een ander niet.

Wie de Europese tekst ernaast legt ziet dezelfde constructie met andere labels. Dat verschil in nummering is de reden dat dit onderwerp zo vaak scheef wordt naverteld, dus hier de vertaalsleutel.

Voor een Nederlandse webshop is de linkerkolom de werkbare. Je ontwikkelaar heeft niets aan "punt l bis" als hij in het BW moet kijken, en je juridisch adviseur werkt ook met de BW-nummering. De Europese kolom heb je alleen nodig als je de bron van de bron wilt zien.

Waarom zijn de kennisgeving en het GARAN-etiket twee verschillende dingen?

Omdat ze uit twee verschillende onderdelen komen en twee verschillende dingen doen. Het ene gaat over een recht dat de koper altijd al had. Het andere over een vrijwillige belofte van een fabrikant die voor de meeste producten helemaal niet bestaat.

Onderdeel l gaat over de wettelijke conformiteitsgarantie: de regeling die eist dat een zaak beantwoordt aan de overeenkomst, met de minimumduur van twee jaar uit Richtlijn (EU) 2019/771. Die herinnering moet op een in het oog springende manier worden verstrekt met behulp van de geharmoniseerde kennisgeving. Het recht verandert niet. De kennisgeving maakt het zichtbaar.

Onderdeel v is nieuw en beschrijft het geval waarin "de producent de consument zonder extra kosten een commerciële garantie van duurzaamheid die de gehele zaak dekt biedt voor meer dan twee jaar en deze informatie ter beschikking stelt van de handelaar". Dan moet je vermelden dat de zaak onder die garantie valt, hoe lang die loopt, plus een herinnering aan de wettelijke regeling. Daarvoor gebruik je het geharmoniseerde etiket.

Geldt het GARAN-etiket ook voor jouw webshop?

Waarschijnlijk niet, en dat is de belangrijkste zin van dit artikel voor de meeste lezers. Het etiket is voorwaardelijk en de voorwaarden staan stuk voor stuk in de wettekst van onderdeel v. Zonder extra kosten voor de consument. De gehele zaak. Meer dan twee jaar. En de producent moet die informatie aan jou ter beschikking hebben gesteld. Alle vier tegelijk.

Dekt de garantie alleen een onderdeel, dan valt het erbuiten. De Europese Commissie noemt dat voorbeeld zelf in haar praktische richtsnoeren: als een levensduurgarantie slechts op een deel van een product van toepassing is, mag je het label niet gebruiken en moet je de koper duidelijk maken dat de garantie alleen voor dat deel geldt. Kost de verlenging geld, dan valt het er ook buiten. Dat is precies het geval bij het overgrote deel van de verlengde garanties die webshops nu zelf verkopen.

Loop je assortiment dus langs deze vragen, per producent:

1. Biedt de fabrikant een garantie van duurzaamheid aan die de koper niets kost?
2. Dekt die de hele zaak, niet een onderdeel of een component?
3. Loopt die langer dan twee jaar?
4. Heeft de fabrikant je die informatie daadwerkelijk aangeleverd?

Vier keer ja betekent: etiket verplicht, en dus ook in de check-out. Anders niet. De kennisgeving moet je hoe dan ook tonen, en dat is voor de meeste shops de enige actie die overblijft. Dit soort inventarisatie per producent lijkt op wat je al doet voor wettelijk verplichte productinformatie op marktplaatsen, alleen ligt de bron hier bij de fabrikant en niet bij het kanaal.

Let op een detail dat in dezelfde wetswijziging zit en dat niemand in verband brengt met de check-out: artikel 6:230m lid 1 kreeg ook de onderdelen x, y en z, over de periode waarin software-updates beschikbaar zijn, de repareerbaarheidsscore en de beschikbaarheid van reserveonderdelen. Die gelden sinds dezelfde 16 juli en vragen dezelfde productdata van dezelfde leverancier. Als je toch met je fabrikanten om tafel gaat, haal die velden in een keer op.

Welke ontwerpvoorschriften gelden er voor kleur, formaat en lettertype?

Hier wordt het een designvraagstuk, en het is strenger dan de meeste mensen aannemen. Uitvoeringsverordening (EU) 2025/1960 van 25 september 2025 legt vorm en inhoud vast in twee bijlagen, en die bijlagen zijn geen richtsnoer maar voorschrift. Ze zijn van toepassing met ingang van 27 september 2026; dit is het deel van het dossier waar die datum wel de juiste is.

De referentiekleuren zijn in beide bijlagen dezelfde vier: Pantone Reflex Blue C met hexwaarde #003399, Pantone Yellow C met RGB-waarden 255, 237 en 0, Pantone Black 6 C als #000000 en Pantone 000C als #FFFFFF. Een detail voor wie de brontekst zelf naslaat: de Nederlandse taalversie in het Publicatieblad drukt het geel af met twee hoofdletters O in plaats van nullen. De RGB-waarden op dezelfde regel geven de bedoelde waarde, dus #FFED00.

De regel die webshops gaat raken staat in bijlage I punt 5: voor overeenkomsten op afstand die via een online-interface worden gesloten, moet de kennisgeving in kleur (RGB) zijn. Bijlage II punt 5 stelt dezelfde eis aan het etiket, daar zonder de toevoeging RGB. Zwart-wit is uitsluitend toegestaan buiten die online-context, dus in de winkel of op papier. Wie nu een monochroom footer-icoontje bedenkt om het rustig te houden, bouwt iets dat niet mag.

Let op die laatste twee regels, want daar wordt in samenvattingen structureel overheen gegeneraliseerd. Het woord "lettertype" komt in de hele verordening exact een keer voor, in bijlage II punt 6, en dat gaat over het etiket. Bijlage I schrijft voor de kennisgeving geen lettertype voor. Wie "alles moet in Inter" als eis doorgeeft aan een ontwikkelaar, geeft een eis door die er niet staat.

Hetzelfde geldt voor bewerkbaarheid. Bijlage I punt 1 is absoluut: geen van de elementen van de kennisgeving kan worden bewerkt. Het etiket is juist wel bedoeld om ingevuld te worden, maar op precies drie plekken. De letters XX worden vervangen door de duur in jaren, de woorden Merk of handelsmerk door de naam van de producent, en het woord Typeaanduiding door de typenaam. Titel, het vinkje, het kalendersymbool, de QR-code en de vertalingen liggen vast.

Voor de online weergave van het etiket geeft de verordening een ontsnapping die in de praktijk het verschil maakt. Het etiket mag genest worden getoond. In dat geval verschijnt het volledige etiket bij de eerste muisklik, mouse-over of uitvergroting van het beeld op het aanraakscherm. Je hoeft dus geen postzegel in je bestelknopgebied te wringen; een compacte weergave die opengaat bij interactie voldoet.

Dat de vormvoorschriften pas vanaf 27 september van toepassing zijn, roept een vraag op waar de teksten geen antwoord op geven: hoe geef je tussen 16 juli en 27 september invulling aan een informatieplicht die verwijst naar een kennisgeving waarvan de vorm nog niet van toepassing is. Wij lossen dat bij klanten praktisch op door de inhoudelijke herinnering nu al te tonen en het officiële beeldmerk klaar te zetten. De informatie is dan verstrekt, en op 27 september zet je er het voorgeschreven element omheen zonder dat er iets aan de structuur verandert.

Waar in je template landt wat?

Dit is de vertaalslag die wij maken en waarom dit voor ons geen juridisch stuk is maar een templatevraagstuk. De bepalingen zeggen iets over het moment waarop de consument de informatie ziet, en dat moment vertaalt zich in een concreet blok in een concreet bestand.

De kennisgeving hoort in de precontractuele laag: de plek waar de koper informatie ziet voordat hij gebonden is. Artikel 6:230m lid 1 begint letterlijk met "Voordat de consument gebonden is aan een overeenkomst op afstand". Op een productpagina is dat het informatieblok bij de prijs en de levertijd, of een garantieblok direct daaronder. De Europese Commissie noemt voor e-commerce expliciet een algemene verwijzing op je website als geschikte vorm, naast de poster aan de muur en de plek naast de kassa voor fysieke winkels. Een vaste sectie in je productpaginatemplate, plus een permanente plek op je garantiepagina, dekt dat.

Het etiket hoort op twee plekken: bij het product zelf, want daar hoort de productinformatie, en in de check-out vlak voor de bestelknop wanneer het van toepassing is. Dat tweede is de toevoeging die echt nieuw werk oplevert, want het betekent dat je check-outtemplate conditioneel moet weten of het product in de winkelwagen een kwalificerende garantie heeft.

Praktisch levert dat drie stukken werk op. Een asset-pakket met beide elementen als vectorbestand in de voorgeschreven kleuren, waarbij de Europese Commissie de bestanden in hoge resolutie in alle EU-talen zelf beschikbaar stelt via Your Europe. Een conditioneel blok in de check-outtemplate dat het etiket toont als een regel in de order een kwalificerend product bevat. En een datastructuur die per product vastlegt of er een kwalificerende producentengarantie is en hoe lang die loopt, want zonder dat veld kan de template niets beslissen.

Dat laatste punt wordt onderschat. Het is hetzelfde patroon dat we eerder zagen bij de duurzaamheidskenmerken in marktplaatsdata en bij wat er verplicht op je verpakking moet: de zichtbare eis is klein, maar hij dwingt een veld af in je productdata dat er nog niet is. Dat veld vullen voor een assortiment van een paar honderd artikelen is het echte werk, niet het plaatsen van een plaatje. Je bestaande check-outstructuur hoeft daarvoor niet op de schop; er komt een element bij op een plek waar al een informatieblok staat.

Wat betekent dit voor je merk en je huisstijl?

Een niet-bewerkbaar EU-element met vaste blauw-gele kleuren midden in een zorgvuldig opgebouwde productpagina is een designprobleem. Dat mag je hardop zeggen. De verordening laat geen ruimte om het element zelf aan te passen, dus alle ruimte die je hebt zit eromheen.

Wat wel mag: waar het blok staat, hoeveel witruimte eromheen zit, welke achtergrond eronder ligt, en of het etiket genest opent. Dat is genoeg om te voorkomen dat je pagina eruitziet alsof er een banner is ingeplakt. De aanpak die wij aanhouden is het element behandelen als een keurmerkblok, zoals je ook met betaallogo's en bezorgiconen omgaat: een eigen zone met een eigen ritme, niet ingebed in je merkcomponenten.

Wat je niet moet doen is het wegstoppen. De wettekst eist voor beide elementen dat de informatie "op een in het oog springende manier" wordt verstrekt, en voor de check-out staat er "op een duidelijke en in het oog springende manier". Een uitklapblok dat dichtstaat bij het laden en waarvan de knop niet zegt waar hij over gaat, is een risico. De geneste weergave die de verordening toestaat is iets anders dan verstoppen: die moet zichtbaar zijn en opengaan bij de eerste interactie.

Dit is dezelfde afweging die speelt bij toegankelijkheidseisen in een webshop en bij de onderbouwing van duurzaamheidsclaims. Een vaste eis van buitenaf hoeft je merk niet te breken, maar hij vraagt wel dat iemand er ontwerpaandacht aan besteedt in plaats van hem als los blokje aan het einde van de sprint toe te voegen.

Wat wij twee keer fout hadden

Op 15 september stond in onze eigen notitie dat het GARAN-label op de productpagina en in de check-out moest, en dat de kennisgeving hetzelfde traject volgde. De redenering leek logisch: twee verplichte elementen, dezelfde datum, dus dezelfde plek. Wat die redenering miste, was de opsomming vlak voor de bestelknop. Pas toen we de tekst zelf naast de samenvattingen legden en de onderdelen letterlijk natelden, viel op dat de kennisgeving er niet in staat en het etiket wel.

De tweede fout stond in de eerste versie van dit artikel, en die was groter. We schreven het hele stuk rond 27 september 2026, want dat is de datum die overal staat. Toen we een week later het Staatsblad zelf openden in plaats van de artikelen erover, bleek de Nederlandse wet al sinds 16 juli in werking. Dit artikel is die tweede correctie, uitgeschreven, inclusief de reden waarom hij nodig was.

We noemen het omdat het iets zegt over hoe dit soort onderwerpen misgaan. Niemand verzint die fouten; ze ontstaan door een samenvatting te lezen die zelf een samenvatting samenvatte. Dezelfde reflex hebben we eerder beschreven toen we merkcijfers terugliepen naar hun bron en de helft onderweg van betekenis bleek te veranderen. Bij een verplichting met een vaste vormgeving en een harde datum is dat geen academisch punt: het bepaalt of je ontwikkelaar het goede blok op de goede plek zet, en wanneer.

De les die we eruit meenemen is simpel genoeg om over te nemen. Bij een verplichting die een datum noemt, zoek het inwerkingtredingsbesluit op. Bij een verplichting die een plek noemt, zoek de bepaling op die die plek noemt en lees de opsomming. In beide gevallen: de bron, niet de conclusie van iemand anders over die bron.

Wat doe je deze week?

Concreet, en in deze volgorde. Begin niet met het plaatje, want dat is het kleinste deel.

Begin met de inventarisatie, want die bepaalt de omvang van al het andere. Loop je leveranciers langs met de vier vragen uit de sectie hierboven en noteer per producent of er een kwalificerende garantie van duurzaamheid is. Vraag in dezelfde mail meteen naar de updateperiode, de repareerbaarheidsscore en de reserveonderdelen. Bij de meeste assortimenten ben je hier binnen een dag klaar en is het antwoord overal nee, waarmee je check-out helemaal buiten schot blijft.

Zet vervolgens de kennisgeving in je productpaginatemplate en op je garantiepagina. Dit is de stap die iedereen raakt, hij is het minste werk, en hij is sinds 16 juli aan de orde. Controleer bij het testen of het element ook in kleur rendert op mobiel, en of het niet in een lazy-loaded blok zit dat pas onder de vouw laadt.

Haal daarna de officiële bestanden op. De Europese Commissie stelt de vectorbestanden in alle EU-talen beschikbaar via de praktische richtsnoeren op Your Europe. Gebruik die bestanden en bouw het element niet na, want een nagebouwde versie wijkt gegarandeerd af op een element dat niet mag afwijken. Zet de officiële weergave uiterlijk 27 september live, want vanaf dan is de vorm voorgeschreven.

Is er wel een kwalificerende garantie in je assortiment, dan komt daar het conditionele blok in de check-out bij, plus het productdataveld dat de conditie voedt. Plan dat niet in de week van 27 september. Een check-outwijziging is de meest risicovolle wijziging die je aan een webshop kunt doen, en je wilt de conversiemeting van de week erna kunnen lezen zonder dat er drie dingen tegelijk zijn veranderd.

Sluit af met een verificatieronde tegen de brontekst in plaats van tegen een blog. De relevante teksten zijn het geconsolideerde Boek 6 BW per 16 juli 2026 voor de verplichting en de plek, en Uitvoeringsverordening (EU) 2025/1960 voor vorm, kleur en afmetingen. Beide staan in het Nederlands online.

Hoe wij dit bij klanten aanpakken

Wij bouwen webshops en productpagina's voor merken die al verkopen, en dit type eis komt bij ons binnen als ontwerpwerk met een deadline eraan. Niet als juridisch advies, want dat is het niet en dat willen we ook niet zijn. Wel als de vraag: waar landt dit in de template, in welke kleurruimte, wie levert het asset, en welk veld in de productdata voedt de conditie.

De aanpak die zich bij vergelijkbare rondes heeft bewezen, bijvoorbeeld bij de verpakkingsregels die in augustus 2026 ingingen, is om het als een herbruikbaar onderdeel te bouwen in plaats van per klant opnieuw. Een component met de officiële assets, de geneste variant voor het etiket, de juiste QR-doelen per taal en een duidelijke plek in de template. Daarna is het per shop een kwestie van inhaken en de productdata vullen.

Dat scheelt tijd, maar het belangrijkste is dat het twee fouten voorkomt die we zelf hebben gemaakt: het element op de verkeerde plek zetten, en het op de verkeerde datum plannen. Een component die op een gecontroleerde brontekst is gebouwd, zet je een keer goed neer.

Loop je hier tegenaan in je eigen webshop of op een maatwerksite, dan zijn de eerste twee vragen altijd dezelfde. Staat de kennisgeving al op je productpagina, want die had er in juli al moeten staan. En heb je producten met een kosteloze producentengarantie van meer dan twee jaar op de hele zaak, want dat antwoord bepaalt of dit een middag werk is of een sprint.

Veelgestelde vragen